Lágmarksskráning

Sjá stærri mynd

Samræmd skráning heilbrigðisstarfsfólks er forsenda þess að hægt sé að gera raunhæfan samanburð á þeirri þjónustu sem veitt er í heilbrigðiskerfinu. Á þetta við um samanburð á milli stofnana innanlands og ekki síður þegar um alþjóðasamanburð er að ræða.

 

Skráning á sjúkrahúsum

Fyrstu tilmæli landlæknis um lágmarksskráningu vistunarupplýsinga á sjúkrahúsum tóku gildi árið 1999. Helstu nýmælin fólust í því að þá var í fyrsta sinn gefin út heildstæð handbók þar sem skráningaratriði og hugtök voru skilgreind. Í tilmælunum var gerður skýr greinarmunur á þeirri starfsemi sem tekur til vistunar sólarhringssjúklinga annars vegar og ferlisjúklinga hinsvegar. Var það gert með því að flokka sjúklinga í stað þess að flokka deildir eins og áður hafði verið gert. Þá var gert ráð fyrir skráningu þjónustuflokks fyrir hvern sjúkling til enn frekari flokkunar.

Ný fyrirmæli landlæknis um lágmarksskráningu vistunarupplýsinga voru gefin út á vef embættisins í ársbyrjun 2011. Samtímis féll úr gildi 3. útgáfa tilmæla landlæknis um lágmarksskráningu frá árinu 2001. Með vísan í lög nr. 41/2007 um landlækni staðfesti velferðarráðherra þann 8. febrúar 2011 fyrirmæli landlæknis um lágmarksskráningu vistunarupplýsinga á sjúkrahúsum, sbr. auglýsingu í B-deild Stjórnartíðinda 25. febrúar 2011.

 

Skráning á heilsugæslustöðvum og á læknastofum

Tilmæli um lágmarksskráningu á heilsugæslustöðvum og hjá sjálfstætt starfandi sérfræðingum voru fyrst gefin út 2002. Önnur útgáfa þeirra kom út í janúar 2008 undir heitinu Tilmæli landlæknis um lágmarksskráningu á heilsugæslustöðvum og á læknastofum. Um leið var gefið út viðeigandi innköllunarsnið fyrir samskiptaupplýsingar.

Með vísan í lög nr. 41/2007 um landlækni staðfesti heilbrigðisráðherra þann 7. ágúst 2008 tilmæli landlæknis um lágmarksskráningu á heilsugæslustöðvum og á læknastofum. Staðfestingin var kunngerð með auglýsingu í B-deild Stjórnartíðinda 28. ágúst 2008 og eru því nú fyrirmæli um lágmarksskráningu. 

Síðast uppfært 12.11.2014