Lífeindafræðingar
Lífeindafræðingar vinna flestir við rannsóknastörf, t.d. á rannsóknastofum sjúkrahúsa og annars konar rannsóknastofum.
Andstætt því sem margir halda þá felst starf hins almenna lífeindafræðings í fleiru en því að taka blóðsýni. Þetta er reyndar hluti af starfinu hjá mörgum þeirra, en síðan eru líka margir lífeindafræðingar sem aldrei taka blóðsýni né hitta sjúklinga augliti til auglits. Flest fela störfin í sér rannsóknir á lífsýnum (t.d. blóði) frá mönnum.
Rannsóknastörfin eru fjölbreytileg því rannsóknastofurnar eru mismunandi. Innan lífeindafræðinnar eru margar greinar og getur lífeindafræðingur því sérhæft sig í ákveðinni eða ákveðnum greinum, fer þetta líka eftir því á hvers konar rannsóknastofu viðkomandi kýs að starfa. Algengustu, eða stærstu, greinarnar eru: blóðfræði, meinefnafræði, sýklafræði og líffærameinafræði. Óhætt er þó að segja að mesti vaxtarbroddurinn í dag sé í erfðavísindarannsóknum og er sameindalíffræðin (þ.e. vinna með erfðaefni) ört vaxandi grein og kjörinn vettvangur fyrir lífeindafræðinga.
Starfsheitið lífeindafræðingur var tekið upp skv. lögum nr. 35/2005 í stað eldra heitisins, meinatæknir.
Lög um lífeindafræðinga nr. 99/1980 með breytingum skv. lögum nr. 35/2005
Reglugerð nr. 323/2007 um veitingu sérfræðileyfa í lífeindafræði
Félag lífeindafræðingaUppfært 3. nóvember 2008