Miðlun upplýsinga um sjúklinga milli lækna
Dreifibréf Landlæknisembættisins nr. 3/2006
Um miðlun upplýsinga um sjúklinga milli lækna
Eitt af mörgum grundvallarskilyrðum góðrar læknisþjónustu er að læknirinn hafi traustar upplýsingar um sjúklinginn og vandamál hans, bæði frá honum sjálfum og öðrum. Ábendingar berast of oft til Landlæknisembættisins um að misfellur séu á skilum upplýsinga lækna í milli. Ber hæst að upplýsingar frá sérgreinalæknum berist seint, illa eða ekki til heilsugæslu, þó hið gagnstæða eigi einnig við á stundum. Fullyrða má að misbrestur á þessari upplýsingamiðlun sé ógn við öryggi sjúklinga og auki líkur á fylgikvillum, óvæntum skaða og tvítekningu rannsókna og lyfjaávísana.
Aðrar vinnureglur þurfa að gilda um meðferð upplýsinga um sjúklinga milli lækna en leikmanna enda hvílir rík þagnarskylda á læknum og öðrum starfsmönnum heilbrigðisþjónustu sbr. 12. gr. laga um réttindi sjúklinga nr. 74/1997. Í 15. gr. sömu laga segir að einungis þeir sem nauðsynlega þurfi aðgang að sjúkraskrám skuli hafa aðgang. Þegar um lækna er að ræða verður að túlka þetta ákvæði mjög rúmt og ljóst er að læknir sem sinnir sjúklingi, eða hefur sinnt honum og vísað honum annað þurfi að eiga aðgang að upplýsingum um sjúkling sinn. Lögð er rík áhersla á þetta í nýlegum Leiðbeiningum um góða starfsháttu lækna.
Sjúklingur getur neitað því að upplýsingar um hann verði sendar annað. Ekki þarf hins vegar að spyrja að því í hvert skipti. Sjúklingurinn á að koma því á framfæri og alls ekki þarf að að leita skriflegs samþykkis sjúklings áður en upplýsingar eru sendar til annarra lækna.
Með þessu er eindregið mælst til að læknar bæti samskipti sín á milli um málefni sjúklinga, enda eru hagsmunir og öryggi þeirra í húfi.
Seltjarnarnesi, 16. febrúar 2006
Landlæknir
Uppfært 28. nóvember 2008