Dreifibréf Landlæknisembættisins Nr. 8/2008
Efni: Um þagnarskyldu
Því miður kemur það öðru hvoru fyrir að kvartað er undan því við Landlæknisembættið að heilbrigðisstarfsfólk hafi rofið þagnarskyldu. Að þessu hafa verið nokkur brögð að undanförnu og er það því að gefnu tilefni sem enn einu sinni er vakin athygli á mikilvægi þagnarskyldu. Engar haldbærar upplýsingar eru um hve algengt þetta athæfi er, en dæmin eru of mörg. Þau lúta að lausmælgi í veislum, á skemmtistöðum eða annars staðar í fjölmenni, við vini, kunningja eða jafnvel bláókunnugt fólk, samræðum utan vinnustaðar við starfsfélaga sem ekki hafa að málum viðkomandi sjúklings komið o.fl. Að sjálfsögðu er ekkert við það að athuga að heilbrigðisstarfsfólk ræði ákveðin tilvik sín á milli og leiti álits hvors annars, ræði sjúkrasögur eða sérstök óvenjuleg tilvik. Slíkt hefur mikið kennslugildi og upplýsingagildi í för með sér. Þetta er undantekningarlaust hægt að gera án þess að fram komi hver viðkomandi er og ber að gera í lokuðum hópi heilbrigðisstarfsmanna, ekki meðal leikmanna. Það er ekki þetta sem hér er verið að tala um, heldur lausmælgi um mál, sem stundum virðast til þess einungis fallin að svala ákveðinni hnýsni samborgaranna.
Þagnarskylda heilbrigðisstarfsmanna er vel skilgreind í 12. gr. laga um réttindi sjúklinga nr. 74/1997. Hún er einn af nokkrum hornsteinum samskipta heilbrigðisstarfsmanna við sjúklinga. Fólk verður að treysta því að við förum vel með þær upplýsingar sem sjúklingar veita okkur, að öðrum kosti getur traust sjúklings og heilbrigðisstarfsmanns rofnað, með slæmum afleiðingum fyrir meðferð sjúklingsins og umönnun.
Því er enn á ný eindregið mælst til þess að heilbrigðisstarfsmenn virði þá einföldu og skýru skyldu, að virða rétt sjúklinga til þess að ákveða sjálfir hverjir vita og hverjir ekki.
Seltjarnarnesi 6. ágúst 2008
Landlæknir
Uppfært 28. nóvember 2008