Landlæknisembættið - Directorate of Health

Nr. 5/2007

Efni: Miðlun upplýsinga um sjúklinga milli lækna

Í febrúar 2006 sendi Landlæknisembættið frá sér dreifibréf (nr. 3/2006) þar sem minnt var á mikilvægi þess að læknir eigi greiðan aðgang að nauðsynlegum upplýsingum um sjúkling sinn. Allir eru sammála um að eitt skilyrða góðrar læknisþjónustu sé að læknir hafi traustar upplýsingar um sjúklinginn og vandamál hans, bæði frá honum sjálfum og öðrum. Í nefndu dreifibréfi var m.a. vitnað til leiðbeininga um góða starfsháttu lækna, en þar eins og víðar er læknum lagðar þær skyldur á herðar sjúklinga sinna vegna að veita öðrum læknum sem sjúklinginn stunda skýrar og greinargóðar upplýsingar um hann.

Því miður er ekki að heyra að ofangreint dreifibréf hafi borið mikinn árangur. Ábendingar halda áfram að berast til Landlæknisembættisins frá læknum þar sem kvartað er undan ónógri upplýsingagjöf, læknabréf hafi ekki verið send og engar upplýsingar liggi fyrir um sjúklinga þegar til á að taka.

Nýleg sjúkrasaga lýsir þessu vel. Sjúklingurinn er 33 ára gömul kona sem lengi hafði verið í samlagi hjá heimilislækni sínum. Hún hafði verið hjá geðlækni sem ávísaði tilteknu lyfi að hennar sögn, en kvað geðlækninn hafa sagt sér að leita til heimilislæknis um endurnýjun lyfsins. Heimilislæknirinn hafði engar upplýsingar í höndunum um málið. Hann benti konunni á að leita aftur til geðlæknisins sem vísaði henni hins vegar aftur til heimilislæknisins þar sem biðtími á stofu til hans væri mjög langur. Jafnframt var konan með tiltekinn sjálfsofnæmissjúkdóm og hafði sérfræðingur ávísað henni ónæmisbælandi lyfjum. Sérfræðingurinn hafði sagt sjúklingnum að leita til heimilislæknis með framhaldið þar sem hann væri að loka stofu sinni, en hafði hvorki sent heimilislækni upplýsingar né heldur gert ráðstafanir til að beina sjúklingnum til annars sérfræðings. Heimilislæknirinn stóð því uppi með tvö flókin, alvarleg vandamál hjá sama sjúklingnum, án þess að hafa neinar upplýsingar til að byggja framhaldsmeðferð á.

Sögur af þessu tagi eru því miður alltof algengar. Of oft gerist það að versta þjónustu fá þeir sjúklingar sem mest þurfa á okkur að halda, þ.e. þeir með langvinna og erfiða sjúkdóma. Okkur sem læknum er til vansa hve oft skortur á samskiptum og upplýsingaflæði milli okkar er algengur. Mjög miklar og gagnlegar upplýsingar eru oft á tíðum á stofum lækna en þær eru iðulega torfengnar þegar sinna þarf  sjúklingum í heilsugæslu og líka á sjúkrahúsum.

Með þessu eru tilmæli í dreifibréfi frá því í febrúar 2006 ítrekuð eindregið og mælst til þess að læknar leggist á eitt að bæta samskipti sín á milli um málefni sjúklinga, enda eru hagsmunir þerira og öryggi í húfi.

Seltjarnarnesi, 21. desember 2007
Landlæknir