Lágmarksskráning
Samræmd skráning heilbrigðisstarfsfólks er forsenda þess að hægt sé að gera raunhæfan samanburð á þeirri þjónustu sem veitt er í heilbrigðiskerfinu. Á þetta við um samanburð á milli stofnana innanlands og ekki síður þegar um alþjóðasamanburð er að ræða.
Skráning á sjúkrahúsum
Fyrstu tilmæli landlæknis um lágmarksskráningu vistunarupplýsinga á sjúkrahúsum tóku gildi árið 1999. Helstu nýmælin fólust í því að þá var í fyrsta sinn gefin út heildstæð handbók þar sem skráningaratriði og hugtök voru skilgreind. Í tilmælunum var gerður skýr greinarmunur á þeirri starfsemi sem tekur til vistunar sólarhringssjúklinga annars vegar og ferlisjúklinga hinsvegar. Var það gert með því að flokka sjúklinga í stað þess að flokka deildir eins og áður hafði verið gert. Þá var gert ráð fyrir skráningu þjónustuflokks fyrir hvern sjúkling til enn frekari flokkunar.
Í ársbyrjun 2001 voru gefin út endurskoðuð tilmæli um lágmarksskráningu vistunarupplýsinga. Helstu nýmæli þar voru skráning hjúkrunar og skráning biðlista. Nú er unnið að frekari endurskoðun tilmæla um lágmarkskráningu vistunarupplýsinga.
Skráning á heilsugæslustöðvum og á læknastofum
Tilmæli um lágmarksskráningu á heilsugæslustöðvum og hjá sjálfstætt starfandi sérfræðingum voru fyrst gefin út 2002. Önnur útgáfa þeirra kom út í janúar 2008 undir heitinu Tilmæli landlæknis um lágmarksskráningu á heilsugæslustöðvum og á læknastofum. Um leið var gefið út viðeigandi innköllunarsnið fyrir samskiptaupplýsingar.
Með vísan í lög nr. 41/2007 um landlækni staðfesti heilbrigðisráðherra þann 7. ágúst 2008 tilmæli landlæknis um lágmarksskráningu á heilsugæslustöðvum og á læknastofum. Staðfestingin var kunngerð með auglýsingu í B-deild Stjórnartíðinda 28. ágúst 2008 og eru því nú fyrirmæli um lágmarksskráningu.
Uppfært 16. júlí 2009