Sýkla-, geisla- og eiturefnavarnir

Með sóttvarnalögum nr. 19/1997 var lagður grunnur að viðbrögðum vegna sýkla- og eiturefnaógnar. Valdheimildir heilbrigðisráðherra til að grípa til aðgerða eru miklar og er ráðherra heimilt að setja reglur ef grípa þarf til sérstakra ráðstafana vegna sóttvarna þegar sérstök hætta steðjar að. Árásir með sýkla- og eiturefnavopnum og afleiðingar þeirra hvað varðar líf og heilsu geta eftir atvikum orðið mun alvarlegri en afleiðingar t.d. eftir náttúrhamfarir.

Vöktun á sýkingum og farsóttum og faraldsfræðilegar rannsóknir á hópsýkingum er á ábyrgð sóttvarnalæknis, en þessir þættir eru forsendur fyrir því að uppgötva megi með skjótum hætti sjúkdóma af völdum sýkla- og eiturefnavopna.

Á árinu 2000 voru sett ákvæði í sóttvarnalög um að ráðherra skuli skipa sérstaka samstarfsnefnd til að afla nauðsynlegra gagna og hafa yfirumsjón með nauðsynlegum aðgerðum til að meta og uppræta smithættu þegar sóttvarnalæknir telur hættu á dreifingu smitnæmra sjúkdómsvalda sem ógna heilsu manna. Í nefndinni sitja auk sóttvarnalæknis, yfirdýralæknir og forstöðumaður matvælasviðs Umhverfisstofnunar. Alþjóðaheilbrigðisstofnunin bendir sérstaklega á mikilvægi slíkrar samvinnu vegna þess að mörg sýkla- og eiturefnavopn geta valdið bæði dýrum og mönnum skaða.

Skýrslur um varnir og viðbúnað gegn farsóttum og atburðum af völdum sýkla- og eiturefna

Eftirtaldar skýrslur eru í vinnslu

  • Varnir og viðbrögð gegn miltisbrandi
  • Varnir og viðbrögð gegn NLV (Norwalk líkum veirum)
  • Boðleiðir vegna matarsýkinga og sýkinga í dýrum og umhverfi

 

Uppfært 4. mars 2007




Aukaval


Leturstærðir


Leit

Leitarvél
Byggir á LiSA vefumsjónarkerfi frá Eskli